Beste mensen,
De mensen die aanwezig waren op het collectief overleg enkele weken terug, zullen zich wellicht herinneren dat we gesproken hebben over 'vroeger'. Na tien jaar kan je dat doen, je kan je veroorloven om te spreken over '10 jaar geleden' want dat klinkt al behoorlijk indrukwekkend. Je kan tegen elkaar zeggen: 'Weet je 't nog ?' en tegen 'nieuwe mensen' kan je zeggen: 'In onze beginjaren...' Dat geeft een goed gevoel, dat betekent dat je samen een stukje geschiedenis deelt. Dat schept een band.
Ik herinner mij nog dat we ons op een bepaald moment afvroegen wat er nu eigenlijk het moeilijkste is aan dat 'zelfstandig' wonen'? Wat mij toen onmiddellijk opviel was dat de aparte moeilijkheidsgraad en de uitdagingen van de dienstverlening op die 10 jaar eigenlijk nog steeds dezelfde zijn. Als ik er twee bovendrijvers moet uitlichten, dan zijn dat zonder twijfel de begrippen 'privacy' en 'opdrachtgever':
Hoe zit dat met die PRIVACY:
Als bewoner weet ik dat ik de assistenten nodig heb. Ik wéét dat ze maar bij mij langs komen als ik ze oproep maar hoe overleef ik in godsnaam het feit dat ik 18 verschillende mensen, die nota bene niet door mij gekozen zijn, in mijn 'privé' moet binnenlaten. Al die mensen krijgen niet alleen inzage in de manier waarop ik mijn leven wil leiden, ik heb ook vaak het gevoel dat ik mij aan veel te veel mensen moet verantwoorden voor mijn manier van leven. Niemand heeft mij ooit geleerd hoe ik daar mee om moet gaan??
Dat is niet gemakkelijk!
Als assistent krijg ik een oproep van een bewoner maar soms gebeurt het dat ik plots de volle laag krijg als ik daar aankom, hoe moet ik daar mee omgaan? Hoe moet ik als assistent mijn weg vinden in 18 verschillende huishoudens en vooral, hoe hou ik mezelf overeind wanneer ik rekening moet houden met 18 verschillende levensstijlen van 18 verschillende bewoners?? Dat is niet gemakkelijk!
En dan die OPDRACHTGEVER:
Hoe vul ik dat begrip in als bewoner, verwacht ik dat de assistenten initiatief nemen of vind ik dat ze moeten wachten op mijn 'opdracht'. Die opdracht, hoe ver mag ik daar in gaan, mag ik eisen dat ze iets doen? Verdraag ik van de medewerkers dat ze met mij meedenken over een aantal zaken of zie ik hen als de uitvoerders van mijn opdracht. Hoe zit die relatie met die medewerkers in elkaar? In welke mate laat ik toe dat wij persoonlijk betrokken raken?
Dat is niet gemakkelijk !
Wat mag ik als assistent doen? Waar liggen de grenzen van de dienstverlening. Mogen wij een opdracht weigeren of moeten wij alles doen wat de cliënten ons op opdragen. Hoe zit die relatie met de bewoners in elkaar, moeten wij wachten op een opdracht of mogen wij initiatief nemen. Wat verwachten bewoners van ons en wat mogen wij van hen verwachten??
Dat is niet gemakkelijk !
Als ik 'in onze beginjaren' vroeg aan de bewoners hoe we met die vele vragen konden omgaan, kreeg ik vaak te horen dat de assistenten zich moesten aanpassen, dat er niet zo'n grote personeelswissel mocht zijn, dat de medewerkers zich beter moesten kunnen inleven in de situatie van de bewoners, .... En toen ik het de assistenten vroeg was het antwoord steevast dat de bewoners zich moesten aanpassen, dat ze hun frustraties niet op de assistenten mochten uitwerken, dat ze zich beter moesten kunnen inleven in de situatie van de assistenten.
Vandaag hoor ik een heel ander verhaal.
Als we iets geleerd hebben die afgelopen 10 jaar, dan is het dat er geen pasklaar antwoord bestaat op de vele vragen die we dagdagelijks tegenkomen. Het gaat er niet om te bekvechten over wie zich moet aanpassen aan wie of om er achter te komen wie de schuldige is van de zaken die verkeerd lopen. Wat we wel kunnen doen is samen op zoek gaan naar het best mogelijke antwoord en dit telkens opnieuw. Ik hoor nu heel duidelijk dat zowel assistenten als bewoners praten in termen van SAMENWERKING - COMMUNICATIE en ONDERHANDELEN OP BASIS VAN GELIJKWAARDIGHEID. Ons motto is niet voor niets : 'u vraagt en we bekijken samen met u wat er mogelijk is'.
Het is u misschien opgevallen dat hier vanavond geen politiekers of hoogwaardigheidsbekleders of persmensen aanwezig zijn. Dit is een bewuste keuze. Want als je 't mij vraagt, vieren wij vandaag het 'feest van de SAMENWERKING en de COMMUNICATIE'.
We willen dit samenzijn dan ook opdragen aan al diegenen die zich hier heel concreet voor inzetten en die op die manier bepalen hoe Focus Brugge er uit ziet. En al diegene, dat zijn WIJ beste mensen, u allen hier aanwezig en ik, dit is ons feest -
op Focus, op ONS,
meer moet dat niet zijn, geniet er van !!!!